Staż pracy w przepisach przejściowych

Spis treści:

1. 1. 1. Model rozwiązań etapowych
      2. Moment nabycia uprawnień pracowniczych
      3. Nagroda jubileuszowa
      4. Zwiększenie liczby roszczeń pracowniczych
      5. Czas na uzupełnienie dokumentacji
      6. Zasada pewności prawa i stabilności sytuacji stron
      7. Wejście w życie przepisów

Nowelizacja kodeksu pracy umożliwia zaliczanie nowych okresów do stażu pracy, ale czyni to etapami. Ostateczny kształt uprawnień pracowniczych zależy nie tylko od samej treści przepisów, lecz także od momentu ich zastosowania, kolejności zdarzeń, terminowego i prawidłowego przedłożenia dokumentów oraz relacji czasowej między poszczególnymi progami stażowymi.

Ustawa z dnia 26 września 2025 r. nowelizująca kodeks pracy wprowadziła istotne zmiany w sposobie zaliczania określonych okresów aktywności zawodowej i okołozawodowej do stażu pracy, od którego uzależnione są liczne uprawnienia pracownicze. Choć zasadniczy ciężar regulacyjny spoczywa na nowym art. 302¹ kp, to rzeczywisty sposób funkcjonowania tych rozwiązań w praktyce wyznaczają przepisy przejściowe, zawarte w art. 6–9 ustawy z dnia 26 września 2025 r. o zmianie ustawy Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (dalej: ustawa nowelizująca). Pełnią one kluczową rolę porządkującą, ponieważ:

• wskazują moment nabycia uprawnień pracowniczych;
• określają zakres ich zastosowania w toku trwających stosunków pracy;
• różnicują sytuację pracowników w zależności od charakteru pracodawcy.

Model rozwiązań etapowych

Ustawodawca, co do zasady, odszedł od automatycznego i bezwarunkowego wstecznego uwzględniania nowych okresów w stażu pracy. Zamiast tego wprowadził rozwiązania etapowe, ograniczenia czasowe i wyłączenia odnoszące się do konkretnych instytucji prawa pracy.

Przyjęty model nie polega na prostym zakazie „retroaktywności” w sensie materialnym, lecz na rozdzieleniu momentu faktycznego zaliczenia okresów do stażu od momentu powstania i realizacji roszczeń pracowniczych.

To właśnie ta konstrukcja stała się źródłem istotnych wątpliwości interpretacyjnych, widocznych zwłaszcza na tle uprawnień o charakterze jednorazowym.

Szczególne znaczenie ma tu rozróżnienie między pracodawcami będącymi jednostkami sektora finansów publicznych a pozostałymi pracodawcami. W odniesieniu do tych drugich ustawodawca przewidział sześciomiesięczne vacatio legis, liczone od dnia ogłoszenia ustawy, co w praktyce przesuwa moment stosowania nowych regulacji na 1 maja 2026 r. Jednocześnie wprowadzono odmienne zasady dla trwających stosunków pracy, biegnących okresów wypowiedzenia i postępowań rekrutacyjnych rozpoczętych przed wejściem w życie ustawy albo przed datą wskazaną w art. 9 ustawy nowelizującej.

Analiza art. 6–9 ustawy nowelizującej pokazuje, że ustawodawca dążył do wyważenia interesów pracowników, którzy uzyskują nowe możliwości zaliczenia określonych okresów do stażu pracy, oraz interesów pracodawców, którzy muszą dostosować swoje procedury kadrowe, płacowe i organizacyjne do zmienionych zasad. Przepisy przejściowe wyraźnie ograniczają automatyzm tych zmian, wskazując, że nie wszystkie skutki nowelizacji aktualizują się jednocześnie i nie w każdym obszarze prawa pracy w tym samym momencie.

Moment nabycia uprawnień pracowniczych

Ustawodawca podkreśla, że art. 6 ustawy nowelizującej jest kluczowym przepisem przejściowym rozstrzygającym o momencie powstania i realizacji uprawnień pracowniczych wynikających z wliczenia nowych okresów do stażu pracy. Jego znaczenie polega na rozdzieleniu samego faktu zaliczenia określonych okresów do stażu zatrudnienia od chwili, w której dane uprawnienie staje się wymagalne i może być skutecznie dochodzone.

Z literalnego brzmienia art. 6 ustawy nowelizującej wynika, że uprawnienia pracownicze przysługują od dnia nabycia prawa do danego świadczenia, ale nie wcześniej niż od dnia wejścia w życie ustawy, a w przypadku pracodawców spoza sektora finansów publicznych – nie wcześniej niż od dnia wskazanego w art. 9. Przepis ten wprowadza zatem wyraźną granicę czasową dla realizacji roszczeń pracowniczych, nie przesądzając jednoznacznie, że sam fakt osiągnięcia określonego stażu przed tą datą pozostaje prawnie irrelewantny w każdym przypadku. W praktyce regulacja ta obejmuje wszelkie świadczenia zależne od stażu pracy zarówno o charakterze materialnym, jak i niematerialnym. Kluczowe znaczenie ma tu rozróżnienie między posiadaniem określonego stażu pracy a powstaniem wymagalnego roszczenia o konkretne świadczenie. Sam fakt, że pracownik po doliczeniu nowych okresów spełniałby warunki stażowe już przed wejściem w życie ustawy, nie oznacza automatycznie, że roszczenie to może być realizowane z mocą wsteczną.

W konsekwencji przepis przejściowy pełni funkcję bariery czasowej dla realizacji świadczeń, eliminując możliwość ich bezwarunkowego dochodzenia za okresy sprzed wejścia w życie ustawy.

Zakres tego ograniczenia nie jest jednolicie oceniany i stał się przedmiotem konkurencyjnych interpretacji, od restrykcyjnych po bardziej liberalne. Podobne wątpliwości dotyczą dodatku stażowego bądź skutków w zakresie wymiaru urlopu, przy czym w tych obszarach granica między zaliczeniem stażu a realizacją uprawnienia rysuje się w sposób bardziej jednoznaczny.

Nagroda jubileuszowa

Jeżeli w dniu nabycia prawa do nagrody jubileuszowej, po doliczeniu nowych okresów, pracownik spełnia jednocześnie warunki do uzyskania więcej niż jednej nagrody jubileuszowej, wypłaca się wyłącznie jedną nagrodę, w najwyższej przysługującej wysokości. Nie dochodzi przy tym do kumulacji świadczeń odpowiadających kolejnym progom stażowym. Jeżeli natomiast po wypłacie tej nagrody pracownik w ciągu kolejnych 12 miesięcy zdobędzie prawo do następnej nagrody jubileuszowej, wypłaca się jedynie różnicę między wysokością nagrody należnej według wyższego progu a tą już wypłaconą. Dopiero w sytuacji, w której zostanie osiągnięty kolejny próg stażowy po upływie 12 miesięcy od poprzedniego nabycia prawa, pracownik zyskuje prawo do pełnej kolejnej nagrody jubileuszowej. Rozwiązanie to ma charakter porządkujący i ogranicza skutki nagłego, jednorazowego zwiększenia stażu pracy.

Przykład 1
Jeśli pracownik po wejściu w życie ustawy jednocześnie osiąga staż uprawniający do nagrody 20-letniej i 25-letniej, wówczas jest mu wypłacana wyłącznie nagroda 25-letnia. Jeżeli natomiast w okresie krótszym niż 12 miesięcy od tej daty osiągnie staż 30-letni, wypłacana jest jedynie różnica między nagrodą 30-letnią a wcześniej wypłaconą nagrodą 25-letnią. Jeżeli zaś próg 30 lat zostanie osiągnięty po upływie 12 miesięcy – przysługuje pełna nagroda 30-letnia.

Nowe regulacje nie tworzą podstaw do powstania roszczeń o „uzupełnienie” uprawnień za okres sprzed ich wejścia w życie. Zasada ta znajduje zastosowanie także do innych świadczeń zależnych od stażu pracy. Przykładowo, jeżeli po doliczeniu nowych okresów pracownik osiągnąłby prawo do wyższego wymiaru urlopu wypoczynkowego już w 2023 r., nie powstaje po jego stronie roszczenie o przyznanie dodatkowych dni urlopu za lata 2023, 2024 i 2025.

Nowy wymiar urlopu obowiązuje wyłącznie od momentu wejścia w życie ustawy i wyłącznie na przyszłość.

Prawo do dodatku

W tym miejscu warto wyraźnie rozróżnić moment nabycia prawa do dodatku stażowego od prawa do nagrody jubileuszowej. W praktyce nie budzi wątpliwości, że prawo do dodatku stażowego aktualizuje się niezwłocznie po przedłożeniu przez pracownika dokumentów potwierdzających okresy podlegające wliczeniu do stażu pracy, pod warunkiem że następuje to już po wejściu w życie nowych przepisów. Oznacza to, że po wykazaniu dodatkowych okresów zatrudnienia dodatek stażowy powinien zostać przeliczony i wypłacany w nowej, podwyższonej wysokości od momentu skutecznego wykazania stażu, bez konieczności oczekiwania na przekroczenie kolejnego progu czasowego, jak ma to miejsce w przypadku nagród jubileuszowych.

Przykład 2
Pracownik po wejściu w życie ustawy składa dokumenty potwierdzające okresy aktywności zawodowej podlegające zaliczeniu do stażu pracy. Po ich uwzględnieniu okazuje się, że staż pracownika wzrasta np. z 7 do 11 lat, co zgodnie z obowiązującymi u danego pracodawcy zasadami powoduje wzrost dodatku stażowego z 7% do 11% wynagrodzenia zasadniczego. W takiej sytuacji dodatek stażowy powinien zostać przeliczony i wypłacany w podwyższonej wysokości od momentu przedłożenia dokumentów, bez wyrównania za okres sprzed wejścia w życie ustawy, ale z pełnym uwzględnieniem nowego stażu na przyszłość.

Prawo do nagrody jubileuszowej – restrykcyjna interpretacja

Inaczej kształtuje się natomiast sytuacja nagrody jubileuszowej. Wśród ekspertów zajmujących się szeroko rozumianym prawem pracy ujawniły się dwa wyraźnie odmienne, wzajemnie wykluczające się modele interpretacyjne dotyczące momentu nabycia prawa do tego świadczenia w kontekście przepisów przejściowych. Pierwszy z nich, oparty na dosłownej i restrykcyjnej wykładni art. 6, zakłada, że samo przeliczenie stażu pracy nie powoduje automatycznego powstania roszczenia o nagrodę jubileuszową.

Prawo do nagrody aktualizuje się dopiero z chwilą faktycznego przekroczenia określonego progu stażowego po wejściu w życie ustawy albo w przypadku pracodawców spoza sektora finansów publicznych – po dacie wskazanej w art. 9. Jeżeli zatem pracownik po doliczeniu nowych okresów osiągnął wymagany próg jeszcze przed tą datą graniczną, świadczenie nie przysługuje, a pracownik oczekuje na kolejny, wyższy próg jubileuszowy.

Przykład 3
Jeżeli po uwzględnieniu nowych okresów stażu okaże się, że pracownik osiągnął 20 lat stażu w sierpniu 2025 r., a więc przed wejściem w życie ustawy, nagroda 20-letnia nie przysługuje. Jeżeli jednak dalsze okresy pracy doprowadzą do osiągnięcia 25 lat stażu w 2027 r., pracownik nabędzie prawo do nagrody jubileuszowej przewidzianej dla tego wyższego progu. Model ten konsekwentnie eliminuje możliwość wypłaty świadczeń, których próg został osiągnięty przed wejściem w życie nowych przepisów.

Prawo do nagrody jubileuszowej – liberalna interpretacja

Równolegle prezentowany jest jednak drugi model interpretacyjny oparty na zasadzie poszanowania praw nabytych. Zgodnie z nim pracownik zyskuje prawo do nagrody jubileuszowej już z chwilą faktycznego osiągnięcia określonego stażu pracy, pod warunkiem spełnienia wszystkich przesłanek wynikających z ustawy, zwłaszcza skutecznego i kompletnego udokumentowania okresów podlegających wliczeniu do stażu.

Przepis przejściowy nie pozbawia go tego prawa, lecz jedynie wyznacza moment, od którego może ono zostać skutecznie zrealizowane, a więc od kiedy pracownik, po przedłożeniu stosownych dokumentów, może wystąpić z wnioskiem i dochodzić wypłaty świadczenia.

W tym wariancie decydujące znaczenie ma nie tylko fakt, że określony próg stażowy został osiągnięty w przeszłości, lecz to, że dopiero po wejściu w życie ustawy pracownik uzyskuje formalną możliwość wykazania dodatkowego stażu pracy w sposób przewidziany przepisami. Spełnienie tych warunków sprawia, że roszczenie się aktualizuje i otwiera drogę do jego realizacji.

Przykład 4
Jeżeli po doliczeniu nowych, należycie udokumentowanych okresów stażu okaże się, że pracownik osiągnął 20 lat stażu w 2025 r., prawo do nagrody jubileuszowej należy uznać za powstałe, choć jego realizacja była faktycznie niemożliwa przed wejściem w życie ustawy. Od momentu obowiązywania nowych przepisów, po skutecznym przedłożeniu dokumentów potwierdzających dodatkowy staż pracy, pracownik może zatem wystąpić z roszczeniem o wypłatę nagrody 20-letniej, mimo że sam próg został osiągnięty wcześniej.

Liberalna interpretacja nie prowadzi do automatycznego powstania roszczeń po stronie pracowników, lecz uzależnia je od aktywności dowodowej i spełnienia ustawowych warunków formalnych. Samo istnienie „ukrytego” stażu pracy, który nie został wykazany i potwierdzony zgodnie z przepisami, nie wystarczy do skutecznego dochodzenia świadczenia.

Zwiększenie liczby roszczeń pracowniczych

Obecnie na stronie Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej opublikowano wyjaśnienia, które skłaniają się ku temu drugiemu, korzystniejszemu dla pracowników modelowi interpretacyjnemu. Jest to podejście o tyle zaskakujące, że jego przyjęcie może prowadzić do istotnego zwiększenia liczby roszczeń pracowniczych, przede wszystkim w jednostkach sektora finansów publicznych, co wprost przekłada się na obciążenia finansowe po stronie budżetu państwa.

Tego rodzaju wyjaśnienia nie mają charakteru powszechnie obowiązującego prawa i nie mogą być traktowane jako całkowicie ostateczne, co nakazuje zachowanie daleko idącej ostrożności przy ich stosowaniu w praktyce. Przyjęcie liberalnej wykładni rodzi ponadto dodatkowy problem w postaci potencjalnego przedawnienia roszczeń. Można wyobrazić sobie sytuację, w której pracownik, po doliczeniu nowych okresów stażu w 2026 r., ustala, że faktycznie osiągnął próg jubileuszowy już w 2022 r., a więc cztery lata wcześniej. Na pierwszy rzut oka mogłoby to prowadzić do wniosku, że roszczenie o wypłatę nagrody jubileuszowej uległo przedawnieniu.

Bieg przedawnienia roszczenia rozpoczyna się dopiero z chwilą, gdy świadczenie staje się wymagalne.

W mojej ocenie przy przyjęciu interpretacji prezentowanej w aktualnych wyjaśnieniach resortowych tym punktem nie jest sama data osiągnięcia stażu w przeszłości, ale chwila, w której pracownik, po wejściu w życie ustawy, przedkłada dokumenty potwierdzające dodatkowy staż pracy i uzyskuje realną możliwość skutecznego dochodzenia świadczenia. Dopiero od tego momentu można rozważać rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia. Takie ujęcie dodatkowo komplikuje praktyczne stosowanie przepisów przejściowych i pokazuje, że kwestia nagród jubileuszowych pozostaje jednym z najbardziej problematycznych elementów całej nowelizacji, wymagającym szczególnej ostrożności interpretacyjnej oraz uważnego śledzenia dalszych stanowisk i orzecznictwa.

Czas na uzupełnienie dokumentacji

Ustawodawca w przepisach przejściowych przewidział 24-miesięczny okres na uzupełnienie dokumentacji potwierdzającej okresy podlegające wliczeniu do stażu pracy. Oznacza to, że pracownik może przedkładać dokumenty etapami, a zaliczenie nowych okresów nie musi odbyć się jednorazowo. Może to prowadzić do sytuacji, w której po wejściu w życie ustawy pracownik przedkłada dokumenty potwierdzające np. dodatkowe 8 lat stażu, co skutkuje nabyciem prawa do jednej nagrody jubileuszowej. Następnie, po upływie kilkunastu miesięcy, w ramach ustawowego 24 miesięcznego terminu, uzupełnia dokumentację o kolejne 5 lat stażu. W zależności od relacji czasowej dzielącej kolejne progi stażowe, co może prowadzić albo do wypłaty różnicy pomiędzy nagrodami, jeżeli kolejny próg zostanie osiągnięty w ciągu 12 miesięcy, albo do wypłaty pełnej kolejnej nagrody jubileuszowej, jeżeli upłynie okres dłuższy niż 12 miesięcy.

Takie ukształtowanie art. 6 ustawy nowelizującej potwierdza, że ustawodawca dopuścił stopniowe uzupełnianie stażu pracy, wprowadzając jasne mechanizmy zapobiegające wstecznemu powstawaniu roszczeń i niekontrolowanej kumulacji świadczeń.

Przepis ten w sposób wyważony chroni interesy pracowników, zapewniając im realne uwzględnienie pełnego stażu, a jednocześnie gwarantuje pracodawcom przewidywalność skutków finansowych wynikających z nowelizacji.

Zasada pewności prawa i stabilności sytuacji stron

Artykuły 7 i 8 ustawy nowelizującej pełnią funkcję typowych, ale bardzo istotnych przepisów przejściowych, których celem jest „zamrożenie” wpływu nowo zaliczanych okresów stażu pracy na określone, już rozpoczęte procesy kadrowe i trwające stosunki pracy. W obu przypadkach ustawodawca świadomie ograniczył oddziaływanie nowych regulacji, wychodząc z założenia, że zmiana zasad w trakcie procedur lub podczas biegu terminów mogłaby prowadzić do naruszenia zasady pewności prawa i stabilności sytuacji prawnej stron stosunku pracy.

Regulacja z art. 7 dotyczy postępowań rekrutacyjnych wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie ustawy, a w przypadku pracodawców spoza sektora finansów publicznych – przed dniem wskazanym w art. 9. Przepis ten wprost stanowi, że nowych okresów wliczanych do stażu pracy nie uwzględnia się przy ocenie spełnienia wymagań stażowych stawianych kandydatom na określone stanowiska w takich naborach.

Ocena kandydatów następuje zgodnie ze stanem prawnym i faktycznym obowiązującym w chwili wszczęcia naboru.

W praktyce rozwiązanie to ma bardzo konkretne znaczenie. Jeżeli pracodawca ogłosił nabór na stanowisko wymagające np. pięcioletniego stażu pracy, w toku tego naboru nie można „doliczyć” kandydatowi dodatkowych okresów wynikających z nowelizacji, nawet gdyby po ich uwzględnieniu spełnił te wymagania. Kandydat, który w dniu ogłoszenia naboru nie legitymował się wymaganym stażem, nie może skutecznie powoływać się na nowe przepisy, aby wykazać spełnienie kryteriów formalnych.

Przykład 5
Jeżeli nabór został ogłoszony w listopadzie 2025 r., a kandydat posiadał wówczas czteroletni staż pracy, to fakt, że po wejściu w życie ustawy, z uwzględnieniem nowych okresów, jego staż wynosiłby już sześć lat, pozostaje bez znaczenia dla tego konkretnego postępowania. Nowe regulacje nie mogą działać „wstecz” wobec już trwających naborów. Kandydat będzie mógł skorzystać z nowych zasad dopiero w przyszłych rekrutacjach, które rozpoczną się po wejściu w życie ustawy.

Ustawodawca w art. 8 ustawy nowelizującej posługuje się podobną logiką. Przepis ten wyłącza możliwość wliczania nowych okresów stażu pracy do ustalania długości wypowiedzenia, jeżeli samo wypowiedzenie zostało już złożone i jego bieg trwa. Oznacza to, że długość okresu wypowiedzenia ustala się według stanu prawnego i stażu pracy istniejącego w chwili złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu. Nawet jeżeli po wejściu w życie ustawy, z uwzględnieniem nowych okresów, pracownik legitymowałby się dłuższym stażem, nie ma to wpływu na już biegnący okres wypowiedzenia.

Przykład 6
Pracodawca wypowiada pracownikowi umowę o pracę w październiku 2025 r. Pracownika obowiązuje trzymiesięczny okres wypowiedzenia, ponieważ na ten moment staż jego pracy wynosił ponad trzy lata. Jeżeli po wejściu w życie ustawy, w wyniku doliczenia nowych okresów, staż ten wzrósłby do poziomu uzasadniającego np. sześciomiesięczny okres wypowiedzenia, nie powoduje to wydłużenia już biegnącego wypowiedzenia. Umowa rozwiąże się w terminie wynikającym z pierwotnie ustalonego okresu.

Rozwiązanie to ma charakter ochronny nie tylko wobec pracodawców, ale także pracowników, ponieważ zapobiega sytuacjom, w których zmiana przepisów w trakcie biegu wypowiedzenia prowadziłaby do niepewności odnośnie do daty rozwiązania stosunku pracy. Ustawodawca wyraźnie uznał, że stabilność i przewidywalność w tym zakresie mają pierwszeństwo przed pełnym, natychmiastowym zastosowaniem nowych zasad stażowych.

Warto przy tym zauważyć, że art. 7 i art. 8 nie kwestionują samego faktu zaliczenia nowych okresów do stażu pracy. One jedynie odraczają skutki tego zaliczenia w odniesieniu do konkretnych już rozpoczętych sytuacji prawnych.

Po zakończeniu naboru albo po rozwiązaniu stosunku pracy w wyniku wypowiedzenia nowy, wyższy staż pracy będzie miał pełne znaczenie dla przyszłych uprawnień, takich jak kolejne rekrutacje, dodatki stażowe, nagrody jubileuszowe czy wymiar urlopu.

Wejście w życie przepisów

Artykuł 9 ustawy nowelizującej w systemie przepisów przejściowych pełni rolę klamry czasowej, która determinuje czas rozpoczęcia stosowania nowych regulacji wobec pracodawców niebędących jednostkami sektora finansów publicznych. Przepis ten nie wprowadza odrębnych uprawnień ani wyłączeń, lecz wyznacza datę graniczną, od której wszystkie pozostałe regulacje przejściowe, w tym art. 6, 7 i 8, zaczynają faktycznie oddziaływać wobec tej kategorii pracodawców.

Zgodnie z art. 9 wobec pracodawców spoza sektora finansów publicznych przepisy ustawy stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie sześciu miesięcy od dnia jej ogłoszenia.

W praktyce oznacza to, że w odniesieniu do tej grupy pracodawców ustawodawca zdecydował się na wydłużone vacatio legis, mające umożliwić przygotowanie organizacyjne i kadrowe do stosowania nowych zasad zaliczania stażu pracy. Znaczenie art. 9 ujawnia się przede wszystkim w tym, że modyfikuje on sposób rozumienia pojęcia „dzień wejścia w życie ustawy”, które pojawia się w art. 6–8.

W przypadku pracodawców z sektora finansów publicznych punktem odniesienia jest dzień formalnego wejścia w życie ustawy. Natomiast wobec pozostałych pracodawców wszelkie odniesienia do momentu granicznego należy odczytywać przez pryzmat daty określonej w art. 9. To właśnie ten termin zastępuje dzień wejścia w życie ustawy jako moment decydujący o powstaniu lub wyłączeniu określonych skutków prawnych. Dla pracodawców spoza sektora finansów publicznych oznacza to, że do dnia wskazanego w art. 9 nowe okresy stażu pracy, choć formalnie przewidziane w przepisach, nie wywołują jeszcze skutków w zakresie nabywania uprawnień pracowniczych. Dopiero od tego terminu możliwe jest skuteczne powoływanie się na nowe zasady w kontekście dodatków stażowych, nagród jubileuszowych bądź wyższego wymiaru urlopu wypoczynkowego, oczywiście z uwzględnieniem dalszych ograniczeń wynikających z art. 6.

Artykuł 9 ustawy nowelizującej wpływa także bezpośrednio na stosowanie art. 7 i 8. W przypadku naborów i okresów wypowiedzenia trwających u pracodawców spoza sektora finansów publicznych ocena tego, czy dana procedura lub okres podlega „zamrożeniu” według starych zasad, odbywa się w odniesieniu do dnia wskazanego w art. 9, a nie do dnia formalnego wejścia w życie ustawy. Jeżeli zatem nabór został wszczęty albo wypowiedzenie zostało złożone przed tą datą, nowe okresy stażu pracy nie mają wpływu na ocenę wymagań stażowych ani na długość okresu wypowiedzenia, nawet jeżeli faktycznie, po doliczeniu nowych okresów, staż pracownika byłby dłuższy.

Przykład 7
Pracodawca spoza sektora finansów publicznych prowadzi nabór rozpoczęty na dwa miesiące przed datą określoną w art. 9. Nawet jeżeli w trakcie tego naboru ustawa formalnie już obowiązuje, to dla tego pracodawcy nowe zasady zaliczania stażu pracy pozostają bez znaczenia aż do dnia granicznego wskazanego w art. 9. Kandydaci nie mogą skutecznie powoływać się na nowe okresy stażu w celu spełnienia wymagań formalnych w tym postępowaniu.

Bez uwzględnienia art. 9 analiza art. 6–8 byłaby niepełna, ponieważ to właśnie on wyznacza punkt odniesienia dla wszystkich granicznych ocen czasowych u pracodawców spoza sektora finansów publicznych.

Całość przepisów przejściowych zawartych w art. 6–9 ustawy nowelizującej tworzy spójny, choć niepozbawiony napięć interpretacyjnych, mechanizm regulujący skutki nowych zasad zaliczania okresów do stażu pracy. Ustawodawca wyraźnie rozdzielił sam fakt wliczenia określonych okresów do stażu zatrudnienia od momentu powstania wymagalnych roszczeń o konkretne uprawnienia pracownicze. Ma to, co do zasady, ograniczać retroaktywne oddziaływanie nowych regulacji.

Artykuł 6 pełni rolę przepisu zasadniczego, który wyznacza moment nabycia uprawnień zależnych od stażu pracy i wprowadza czasową barierę dla ich realizacji. Jednocześnie na jego tle ujawniły się rozbieżności interpretacyjne, zwłaszcza w odniesieniu do nagród jubileuszowych, gdzie ścierają się podejście restrykcyjne, wykluczające powstanie roszczeń za progi osiągnięte przed wejściem w życie ustawy, oraz podejście liberalne, odwołujące się do zasady poszanowania praw nabytych i uzależniające realizację świadczenia od spełnienia ustawowych przesłanek, w tym udokumentowania dodatkowego stażu pracy już po wejściu w życie nowych przepisów. Artykuły 7 i 8 dopełniają ten mechanizm, „zamrażając” wpływ nowego stażu pracy na trwające nabory oraz biegnące okresy wypowiedzenia. Przepisy te w sposób jednoznaczny chronią stabilność procedur kadrowych i pewność prawa po obu stronach stosunku pracy, eliminując ryzyko zmiany reguł gry w trakcie już rozpoczętych procesów.

---

Autor